در سالهای اخیر جشنوارههای زیادی در گوشه گوشه جهان سعی کرده اند با استفاده از ابزارهای گوناگون توجه عموم سینماگران را به خود جلب کنند اما هنوز هم اسکار عنوان مشهورترین جایزه سینمایی را به دوش میکشد و فیلمسازان بسیاری پیدا میشوند که نامزد شدن در این مراسم را افتخار بزرگی برای خود میدانند و همیشه در فهرست سوابق خود حضور در این مراسم را در صدر دیگر عناوین قرار میدهند. دیگر جشنوارههای معتبر سینمایی از کن و ونیز گرفته تا برلین و مونترال را به نوعی میتوان جشنوارههایی جهانی دانست که در انتخاب فیلمهای مورد نظرشان نسبت به اسکار قوانین چندان دست و پا گیری ندارند و سیاستهایشان علاوه بر ملاحظات بومیناظر بر تولیدات سینمایی بین المللی کشورهای مختلف است.
در این میان اما اسکار را باید مراسمیدانست که بیشتر ناظر بر سیاستهایهالیوودی سینما است و همواره در بخشهای مختلف خود پرونده ویژه یی برای محصولات امریکایی و تولیدات داخلی باز میکند. در واقع اسکار فاقد وجه تجربه گرای جشنوارههای دیگر است و عموماً سعی میکند متاثر از سیاستهای خود سینمای داخل را بر سینمای خارج ارجح بداند. در میان جوایز اسکار جایزه بهترین فیلم خارجی زبان تنها عنوانی است که مستقیماً فیلمهای غیرامریکایی را نشانه میرود که اتفاقاً به دلیل تعدد کشورهای خارجی داوطلب و البته به دلیل محدودیت نامزدهای پنجگانه اش رقابت شدیدی برای کسب آن وجود دارد. البته جایزه بهترین فیلم خارجی زبان را باید جایزه یی دانست که به کشورهای سازنده فیلم اهدا میشود و فیلمسازان صرفاً به عنوان نماینده کشور خود در مراسم حضور مییایند. به همین دلیل فیلمها از سوی نهادهای دولتی سینمایی انتخاب و ارسال میشوند و در خود مراسم هم بیشتر از آنکه از فیلمسازان نام برده شود به کشور مربوطه اشاره میشود. در میان فیلمسازانی که فیلم شان در این بخش موفق به کسب جایزه شده است فلینی با چهار فیلم در صدر قرار دارد اما در عرف مراسم اسکار این جوایز متعلق به کشور ایتالیا محسوب میشوند که صرفاً به دست فلینی دریافت شده اند. بیشتر جوایزی هم که فیلمسازان به عنوان کارگردان بهترین فیلم خارجی زبان از مراسم کسب میکنند تحویل مقامات دولتی میشود و در موزههای هنری و سینمایی جای میگیرد. البته اعطای این جایزه به کشور سازنده گهگاه با حواشی سیاسی هم همراه شده است. به عنوان مثال عدم اجازه حضور به فیلم فلسطینی «دخالت الهی» در سال ۲۰۰۲ به این دلیل که کشور فلسطین توجیه قانونی ندارد جنجالهایی به پا کرد که البته در سال ۲۰۰۵ فیلم «اینک بهشت» به عنوان یک فیلم فلسطینی توانست به جمع پنج نامزد نهایی راه پیدا کند. ادامه مطلب »













